Zapraszamy na wykład dr. Janusza Dargacza „Architektura kąpieliska na Westerplatte na przełomie XIX i XX wieku”.
Zakład kąpielowy na Westerplatte powstał w 1838 r. jako trzecie (po Brzeźnie i Sopocie) tego typu przedsiębiorstwo w okolicach Gdańska. Początkowo jego infrastruktura nie była nadmiernie rozbudowana – kąpielisko dysponowało jedynie budynkiem restauracji oraz dwoma kompleksami łazienek plażowych. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. powstało kilka domów noclegowych, a także pierwszy budynek przeznaczony do kąpieli ciepłych. Prawdziwy przełom nastąpił w roku 1881, kiedy przedsiębiorstwo kąpielowe zostało przejęte przez spółkę żeglugi parowej „Weichsel”. Teren półwyspu rozparcelowano i poprzecinano siecią ulic, przy których zbudowano ok. 30 letniskowych willi. Rozbudowano infrastrukturę zakładu kąpielowego: powstała hala plażowa (1880), molo spacerowe (1882), dom kąpieli ciepłych (1885), nowy dom kuracyjny (1894), rozbudowane zostały łazienki plażowe. Powstające w końcu XIX w. obiekty, ze względu na ograniczenia budowlane wynikające z ustawy o twierdzach z 1871 r., stawiane były wyłącznie w konstrukcji drewnianej. Po przekazaniu półwyspu Westerplatte Polsce w 1924 r. większość budynków rozebrano, część jednak została zaadaptowana na potrzeby polskiego oddziału wartowniczego.
Fot. Nowy budynek restauracji Wartehalle na Westerplatte, ok. 1913